Zaburzenia psychosomatyczne – Kiedy głowa jest problemem

Zaburzenia psychosomatyczne – Kiedy głowa jest problemem

Kiedy "głowa jest problemem" chorób ciała

Każdy z nas czasem choruje. Jednak zdarza się, że nasze ciało choruje a lekarze nie znajdują żadnych przyczyn biologicznych tych zaburzeń, wtedy mamy do czynienia z zaburzeniami psychosomatycznymi.  Przyczyną dotkliwych i dokuczliwych a czasem nawet uniemożliwiających funkcjonowanie objawów jest „głowa”. Kiedy mówimy „to siedzi w twojej głowie” mamy na myśli złożoną strukturę psychiczną związaną z przekonaniami, emocjami, często niedostępnymi codziennemu poznaniu i rozumieniu. 

Somatyzacja

„Somatyzacja” czyli reagowanie stanem fizycznym na doświadczenia psychiczne jest zjawiskiem normalnym. Każdy z nas „somatyzuje”. Kiedy bardzo się niepokoimy zdarza się, że boli nas żołądek, kiedy się złościmy nie jednemu z nas „ skacze ciśnienie”,” pocimy się” ze strachu. Nasze emocje, stany psychiczne przejawiają się poprzez ciało i nie ma w tym nic niezwykłego bowiem już starożytni naukowcy i filozofowie odkryli to połączenie ciała i „duszy”. Jednak kiedy taki stan staje się chroniczny a dolegliwości są nasilone konieczna jest psychoterapia. 

Zaburzenia zmysłów

Bywa, że pacjenci tracą władzę nad zmysłami bez przyczyn biologicznych, nie mogą chodzić, drętwieją im ręce, mają zaburzenia słuchu, odczuwają poważne dolegliwości ze strony kręgosłupa.  Dokuczają im objawy związane z sercem, oddychaniem, nagłe duszności. Również wiele chorób przewlekłych może mieć istotny czynnik psychiczny jest to miedzy innymi astma, cukrzyca, otyłość.  Czynniki psychiczne mogą wywoływać choroby np. nerwice wegetatywne , bóle głowy, nawykowe wymioty, jadłowstręt psychiczny, pewne postacie otyłości.

Choroba, a psychika

Są  także choroby których czynnikiem istotnym ale nie jedynym są urazy psychiczne do tych należy choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, zapalenie jelita grubego, samoistne nadciśnienie tętnicze, choroba wieńcowa, dychawica oskrzelowa, choroby alergiczne. Czynnik psychiczny może też zaostrzyć  proces chorobowy np. w cukrzycy, w nadczynności tarczycy. Kiedy zawodzi medycyna z pomocą może przyjść psychoterapia. W procesie leczenia psychoterapeutycznego pacjent może powoli nazywać stany i emocje które ukryte są pod objawami i w ten sposób odzyskiwać wpływ nad własnym ciałem i poprawiać swój komfort życia.

Aby zgłosić się na terapię, zapisać się na konsultację, albo uzyskać więcej informacji, skontaktuj się ze mną: KONTAKT

Borderline

Borderline

Zaburzenia osobowości typu borderline

Zaburzenia osobowości to termin używany do opisu całej rozpiętości dolegliwości i trudności osób trafiających do psychologa i psychiatry. Według Otto Kernberga: „osobowość to dynamiczna organizacja trwałych wzorów zachowania, myślenia i emocji, motywacji oraz sposobów tworzenia relacji z innymi, charakterystyczne dla danej jednostki. Osobowość człowieka jest integralną częścią jego sposobów doświadczania siebie i świata- do tego stopnia, że może on mieć trudności z wyobrażeniem sobie, ze mógłby być inny”. 

Zaburzenia - Funkcjonowanie

O zaburzeniach osobowości możemy mówić wtedy gdy funkcjonowanie osoby sprawia, że doświadcza ona stanów cierpienia psychicznego i nie może odnaleźć się w otaczającym ją świecie i relacjach. To jak kształtuje się nasza osobowość między innymi zależy od doświadczeń życiowych szczególnie tych we wczesnym dzieciństwie i sposobu jak te doświadczenia będą indywidualnie przez nas zrozumiane. To oznacza, że podobne doświadczenia mogą wywoływać różny system przekonań  na temat siebie, innych i świata. Im bardziej traumatyczne doświadczenia oraz przeżyte we wcześniejszym okresie życia tym zaburzenia osobowości są poważniejsze.

Borderline objawy

Do tych głębszych zaburzeń osobowości zaliczamy zaburzenia  borderline.  Charakteryzują się one trudnościami w obrębie tożsamości, chwiejnością emocjonalną i impulsywnością. Przejawem tego może być silna huśtawka emocjonalna, wrażliwość na niezrozumienie i obawa przed odrzuceniem. Poczuciem braku wpływu na własne życie ,trudnościami w zakresie bliskości psychicznej z innymi.  Całkiem zwykłe sytuacje zdają się nie do wytrzymania bo trudno rozumieć własne uczucia i stany psychiczne.  Mechanizmy te są zazwyczaj bardzo silne i same z siebie mimo upływu czasu i doświadczeń nie ulegają zmianie. Osoby z zaburzeniami borderline często dzielą się doświadczeniem bycia nie zrozumianym  a jednocześnie bliscy maja poczucie , że do nich bardzo trudno dotrzeć.

Borderline leczenie

Zaburzenia osobowości w tym borderline można skutecznie leczyć długoterminową psychoterapią. Najczęściej  zalecana jest psychoterapia psychodynamiczna. W trakcie psychoterapii pacjent uczy się rozumieć swoje stany wewnętrze .Może też łączyć swoje doświadczenia z dzieciństwa ze swoimi przekonaniami, które posiada obecnie. Dzięki zyskuje większą  satysfakcję ze swojego życia. Warunkami koniecznymi udanej psychoterapii jest motywacja pacjenta do zmiany ,chęć leczenia i poczucie, że potrzebuje pomocy. 

Aby zgłosić się na terapię, zapisać się na konsultację, albo uzyskać więcej informacji, skontaktuj się ze mną: KONTAKT

Dziecko po rozwodzie

Dziecko po rozwodzie

 jak Wspierać dziecko po rozwodzie?

Bogumiła Burekowska, psycholog, certyfikowany psychoterapeuta z wieloletnim doświadczeniem zawodowym w terapii rodzinnej. Wspomaga kobiety, mężczyzn i rodziny w procesie zmiany.

Rozwód to jedno z poważniejszych życiowych wydarzeń. Pracując w zespole terapeutów w Wieliczce, często udzielam konsultacji rodzicom w trakcie lub po rozwodzie. Dzieci zawsze ponoszą koszty rozwodu, jednak to nieprawda, że rozwód rodziców  musi pozbawić dzieci szansy na szczęśliwe życie. Nawet po tym doświadczeniu dzieci mogą odzyskać stabilność emocjonalną i mieć warunki do prawidłowego rozwoju osobowości. Na to jak dzieci przeżyją i poradzą sobie z rozwodem rodziców wpływają: relacja z rodzicami i odpowiedni sposób wychowania.

Korzystne dla dzieci jest, aby w relacji z rodzicami było dużo otwartości, ciepła i bliskości. Im większa bliskość, tym łatwiej jest zrozumieć uczucia dzieci i udzielić im wsparcia.

Ważne znaczenie ma także odpowiedni sposób wychowania, w którym są uwzględniane potrzeby dziecka, a jednocześnie stawiane jasne granice.

Jak rozwiedzeni rodzice mogą wspierać dziecko?

Przeżywanie rozwodu to proces, który u dzieci może trwać nawet do dwóch, trzech lat. Aby nie przysparzać dziecku dodatkowych przykrych przeżyć i nie pogłębiać w nim poczucia straty, warto pamiętać o kliku istotnych zasadach:

Należy poinformować dziecko o podjętej decyzji.

Jeśli jest to możliwe, rodzice powinni przekazać tą informację razem. Należy unikać uprzedzania faktu i dostosować sposób mówienia do wieku i pytań dziecka. Warto unikać szczegółów przeznaczonych dla dorosłych.

Rodzice rozwodzą się ze sobą, a nie z dzieckiem.

Ta zasada dotyczy ustalenia reguł kontaktów z dzieckiem i sposobu opieki nad nim przez rodzica, który wyprowadził się z domu. Dziecko ma prawo kochać oboje rodziców. Dla jego rozwoju ważna jest relacja z obojgiem.

Jak najmniej zmian, które nie są konieczne.

Odejście jednego z rodziców, czasem konieczność zamieszkania w nowym miejscu, to ogromne zmiany dla dziecka, które bardzo potrzebuje stabilizacji. Warto w miarę możliwości te zmiany ograniczać. Rodzic powinien starać się zachować podobne zwyczaje we wspólnych relacjach z dzieckiem. Odwiedzać z nim znane miejsca i przyjaciół.

 Dziecko ma prawo odreagowywać swoje emocje.

Dzieci w różnym wieku różnie reagują na rozstanie rodziców. Dzieci kilkuletnie mogą reagować regresją, czyli cofaniem się do poprzednich zachowań, takich jak np. budzenie się w nocy, moczenie. Dziecko przedszkolne i szkolne może reagować zmianą zachowania. Jedne dzieci stają się płaczliwe i smutne, inne mogą bardziej rozrabiać  lub być bardziej ruchliwe. W rozmowie z dziećmi warto podkreślać, że odpowiedzialność za rozstanie ponoszą rodzice.

Dziecko ma prawo swobodnie wyrażać, co myśli na temat rozwodu rodziców.

Dzieci często pragną powrotu. Tęsknią za starym miejscem zamieszkania. Wyrażają żal i pretensje, że rodzice się rozstali. Wyrażają nadzieje na powrót do starego porządku. Dopytują się  rodzica o stan uczuć do byłego partnera. Warto wtedy odpowiedzieć szczerze, np. że się już nie kocha partnera, że nie ma szans na powrót, a jednocześnie wyrazić zrozumienie dla wyrażanych przez dziecko tęsknot.

Złość do byłego partnera należy odreagowywać bez angażowania dziecka.

Dotyczy to sytuacji, w których krytykuje się partnera do dziecka, zaprzestaje się komunikacji z byłym partnerem jednocześnie przesyła się informacje do niego poprzez dziecko. Wciągane przez dorosłych dzieci borykają się z uczuciem rozdarcia. Nie wiedzą komu wierzyć mamie czy tacie.

 Pierwszy rok po rozwodzie to czas najtrudniejszy, do którego odnoszą się zasady przeżywania żałoby. (Opis w poprzednim artykule)

Warto dać sobie czas na wejście w nowy związek.

Jeśli rodzice po rozwodzie szybko wchodzą w związek z nowym partnerem, powinni rozmawiać z dzieckiem o jego lękach i obawach. Nowy związek to kolejna zmiana dla dziecka, mogąca wywołać strach, poczucie niepewności, obawę o miłość rodzica.

 Ułożenie nowych relacji między rodzicami  po rozwodzie wymaga czasu. Warto aby dziecko i jego uczucia były w centrum troski rozwiedzionych rodziców. W razie trudności w komunikacji w takich sytuacjach warto skorzystać z mediacji, lub porady psychologa.

Aby zgłosić się na terapię, zapisać się na konsultację, albo uzyskać więcej informacji, skontaktuj się ze mną: KONTAKT

Zmiany w życiu – etapy żałoby

Zmiany w życiu - etapy żałoby

Jak zrozumieć ważne zmiany w życiu poprzez etapy żałoby.

Bogumiła Burekowska, psycholog, certyfikowany psychoterapeuta z wieloletnim doświadczeniem zawodowym w terapii rodzinnej. Wspomaga kobiety, mężczyzn i rodziny w procesie zmiany.

Każdy dorosły człowiek w ciągu swojego życia doświadcza mniejszych lub większych zmian, mniejszych lub większych strat czy przykrych wydarzeń. Nie wszyscy wiedzą , że  w takich sytuacjach  swój stan emocjonalny mogą lepiej rozumieć poprzez etapy żałoby. Doświadczenie żałoby jest związane nie tylko ze śmiercią bliskiej osoby, ale także z każdym życiowym wydarzeniem oznaczającym stratę, np.: z poronieniem, rozwodem, utratą pracy, czy przeprowadzką do innego miejsca zamieszkania.

Etapy żałoby

  • Etap pierwszy –  wstrząs, szok, otępienie –  występuje bezpośrednio po stracie. W tym stadium dominują  uczucia żalu, rozpaczy, gniewu i lęku.
  • Etap drugi – zaprzeczenie sytuacji, niedowierzanie, dezorganizacja. Towarzyszy nam uczucie pustki.
  • Etap trzeci – właściwa żałoba, którą charakteryzują długie okresy smutku i osamotnienia, depresja. Często pojawia się także drażliwość, poczucie bezradności, bezsilności i płacz. Ten etap może trwać od kilku miesięcy do nawet kilku lat (w przypadku np. utraty dziecka).
  • Etap czwarty –  ukojenie. Napady smutku i żalu są rzadsze i słabsze. Dostosowujemy się do nowej sytuacji, odnawiamy istniejące kontakty, nawiązujemy nowe. Zaczynamy widzieć teraźniejszość i przyszłość. Pojawiają się serdeczne wspomnienia.
  • Etap piąty – akceptacja straty, powrót do codzienności. Pojawiają się nowe cele, nadzieja, radość życia.

Intensywność  i długość przeżywania procesu żałoby to sprawa bardzo indywidualna. Zależy od wagi danego wydarzenia i cech osoby przeżywającej. Jednak każdy człowiek przechodzi wszystkie wymienione etapy. Ważne, aby w jak najkrótszym czasie osiągnąć akceptację nowego stanu, a przykładowy czas przeżywania żałoby podawany przez psychologów to jeden rok. Uczuć takich jak: smutek, rozpacz, lęk, gniew doświadczają wszyscy ludzie, każdy na  swój sposób. Ważne jest to, by ich nie tłumić i nie zaprzeczać im. Dobrze jest pozwolić sobie na rozpacz, jeśli ją czujemy lub na gniew, jeśli go w danej chwili doświadczamy. Intensywność  i długość przeżywania to sprawa bardzo indywidualna.

Jak pomóc sobie w czasie żałoby.

Rada aby nie tłumić emocji brzmi prosto, jednak w praktyce ból po stracie czasem jest tak mocny, że ukrywanie uczuć dzieje się bez świadomości osoby przeżywającej żałobę. W takiej sytuacji pomóc może rozmowa z kimś bliskim, kto uważnie wysłucha naszej opowieści bez krytyki i zaprzeczania. Czasem lepiej jest porozmawiać  z kimś „z zewnątrz”, z przyjacielem, kapłanem, lekarzem, psychologiem. W chwilach osłabienia, które często pojawiają się w trzecim etapie, warto prosić o pomoc nawet w prostych czynnościach. Przy nasilającym się pogorszeniu samopoczucia można skorzystać z pomocy psychoterapeuty lub grup wsparcia. Z takiej fachowej pomocy warto skorzystać także przy żałobie trwającej dłużej niż rok lub gdy doświadczamy kilku życiowych strat w krótkich odstępach czasu. Przy przeżywaniu straty ważna jest cierpliwość, danie sobie czasu na przejście wszystkich etapów żałoby. Zrozumienie poszczególnych etapów i możliwość umieszczenia swoich emocji w odpowiednim punkcie sprawia, że nie wzmacniamy już przeżywanych uczuć dodatkowym poczuciem winy i żalem za nasze reakcje.

Aby zgłosić się na terapię, zapisać się na konsultację, albo uzyskać więcej informacji, skontaktuj się ze mną: KONTAKT

Mechanizmy przemocy

Mechanizmy przemocy

Dlaczego osobom doświadczającym przemocy tak trudno samodzielnie zmienić swoją sytuację?

Bogumiła Burekowska, psycholog, certyfikowany psychoterapeuta z wieloletnim doświadczeniem zawodowym w terapii rodzinnej. Wspomaga kobiety, mężczyzn i rodziny w procesie zmiany.

Pracując w Ośrodku zajmującym się przemocą w Krakowie, wielokrotnie słyszałam od osób korzystających z terapii,  że w kontaktach z pracownikiem socjalnym lub policją słyszą pytanie: Dlaczego pani zgłasza przemoc dopiero teraz?

Przemoc to zjawisko trudne do zrozumienie w kluczu normalnych relacji międzyludzkich, dlatego osobom, które jej nie doświadczyły trudno wyjaśnić mechanizmy przemocy.

Fazy cyklu przemocy

Psychologowie opisują to zjawisko w świetle modelu faz cyklu przemocy. Model ten ma zastosowanie do wszystkich rodzajów przemocy i składa się z trzech faz.

  1. Faza narastania napięcia. Osoba stosująca przemoc odczuwa napięcie a jej partner jest czułym barometrem. Może na takie napięcie reagować na dwa sposoby: stara się nie drażnić partnera, wycofując się, „schodząc mu z drogi” albo wręcz przeciwnie, mówi lub robi coś, co przyspiesza i tak oczekiwany wybuch oraz obniża napięcie nie do wytrzymania.

  2. Faza rozładowania napięcia. Niezależnie od zachowania osoby doświadczającej przemocy, osoba stosująca przemoc i tak wybucha. Następuje akt przemocy fizycznej, psychicznej bądź innej.

  3. Faza miodowego miesiąca. Osoba, która zastosowała przemoc, w obawie przed karą, np. odejściem partnera, zmienia swoje zachowanie. Gotuje, sprząta, przeprasza, kupuje kwiaty, obiecuje poprawę. Ta faza ma różnorodny czas trwania, od kilku minut do kilku miesięcy. Czasem „ miodowy miesiąc” łączy się z  zaprzestaniem przemocy. Im dłużej przemoc jest w związku obecna, tym krótsze stają się fazy miodowego miesiąca.

Ta zmienność powoduje, że osobie doświadczającej przemocy trudno jest jednoznacznie ocenić czy partner jest zły, czy dobry. Tym bardziej na początku relacji, kiedy przeprosiny wzbudzają nadzieję na zmianę. Wraz z trwaniem przemocy w psychice osoby, która jej doznaje, występują mechanizmy zniekształcające przeżywaną rzeczywistość. Wielu specjalistów mówi o przemocy jako sytuacji chronicznej traumy i porównuje objawy występujące u osób doświadczających przemocy do objawów występujących w zespole stresu pourazowego. Są nimi nasilona bezradność, depresja,  obniżone poczucie własnej wartości i brak szacunku do siebie.

Osoba stosująca przemoc jawi się ofierze jako ktoś wszechmocny, kto może wszystko załatwić lub wszystkich przekonać. Natomiast siebie osoba doświadczająca przemocy  może przeżywać jako bezbronną, co objawia się  niewyrażaniem przez nią  gniewu, gdyż w relacji z partnerem skutkuje to eskalacją przemocy.

Zachowania partnera stosującego przemoc druga strona stara się tłumaczyć racjonalnie, np. zmęczeniem, złością, chorobą, stresem. Osoba stosująca przemoc zazwyczaj ma problem z odczuwaniem poczucia winy i odpowiedzialności za swoje czyny. Najczęściej za swoje zachowanie obwinia innych, np. partnera, szefa, kolegów, dlatego osoby żyjące z nim w bliskiej relacji zazwyczaj przeżywają nasilone poczucie winy i poczucie odpowiedzialności za zaistniałą sytuację. Paradoksalnie ofiary przemocy czują się winne reakcji partnera. Wstyd  powoduje u nich zamknięcie się w sobie i zachowywanie w tajemnicy negatywnych zachowań partnera. Pojawia się poczucie tzw. wyuczonej bezradności. J. Herman w swojej książce pt. Przemoc – uraz psychiczny i powrót do równowagi zwraca  uwagę na to, że kobiety, które doświadczają przemocy czynią liczne  próby, aby zmienić i przerwać sytuacje przemocy, ale gdy okazują się one  nieskuteczne, ograniczają się do takich zachowań, które służą bardziej zmniejszeniu ryzyka ataku i ochrony własnej osoby, czyli bardziej przetrwaniu niż zmianie sytuacji. Czego jednak nie można jednoznacznie nazwać bezradnością.

Walka z przemocą – Psycholog

Psychoterapeuta pracujący z kobietami doświadczającymi przemocy często spotyka się z pytaniem z ich strony: Co mogę zrobić, żeby zapobiec takiemu zachowaniu np. u męża? Jak sobie radzić z przemocą i nie cierpieć? Niestety nie ma jednoznacznych rozwiązań. To tak, jakby pacjent prosił lekarza o sposób na chodzenie ze złamaną nogą bez bólu i jednocześnie bez  unieruchamiania jej.  Doświadczanie przemocy zawsze niszczy. Im dłużej dana osoba ulega przemocy, tym bardziej dotkliwe są jej koszty. Ważne jest więc, aby osoby, które doświadczają przemocy,  sięgały po pomoc jak najszybciej.

Oto kilka przykładowych pytań, mogących pomóc w rozpoznaniu przemocy, zaczerpniętych z książki Przemoc w rodzinie -interwencja kryzysowa i psychoterapia, autorstwa W. Badura- Madej i A. Dobrzyńkiej-Mesterhazy.

  1. W rodzinie ludzie mogą kłócić się, co dzieje się, kiedy ty i twój partner nie zgadzacie się ze sobą?

  2. Czy kiedykolwiek bałaś się swojego partnera?

  3. Czy kiedykolwiek twój partner zabraniał ci spotykania się z przyjaciółmi, czy też realizowania twoich planów zawodowych ?

  4. Czy ciągle przepraszasz go?

  5. Czy usprawiedliwiasz agresję partnera przed sobą samą i przed innymi?

  6. Czy twój partner kiedyś uderzył cię lub zranił?

  7. Czy partner zniszczył w złości różne przedmioty, stanowiące waszą wspólną własność?

Obecnie procedura niebieskiej karty została bardzo usprawniona, przemoc można zgłosić właściwie każdemu pracownikowi instytucji związanej z  udzielaniem wsparcia, tj. pracownikowi socjalnemu, policjantowi, nauczycielowi, lekarzowi itp. Po zgłoszeniu, instytucje takie, jak pomoc społeczna, policja czy gminny zespół interdyscyplinarny starają się wspólnie udzielić fachowej i skutecznej pomocy. Dlatego warto prosić o pomoc i ujawniać przemoc.

 

Aby zgłosić się na terapię, zapisać się na konsultację, albo uzyskać więcej informacji, skontaktuj się ze mną: KONTAKT

Przemoc domowa i jej rodzaje

Przemoc domowa i jej rodzaje

Jak rozpoznać przemoc domową i jej rodzaje w związku.

Bogumiła Burekowska, psycholog, certyfikowany psychoterapeuta z wieloletnim doświadczeniem zawodowym w krakowskim ośrodku dla osób dotkniętych przemocą,

W swojej praktyce psychoterapeutycznej bardzo często spotykam się z problemem przemocy domowej. Pod wpływem ujawniania tego faktu przez osoby znane, np. celebrytów, coraz częściej dyskutuje się na ten temat w mediach. Pozytywnie oceniam zjawisko podkreślania w ostatnim czasie, że jest to problem dotyczący w przeważającej części kobiet. Na podstawie danych zamieszczonych na stronie internetowej Niebieskiej Linii można przeczytać, że: „Według Rady
Europy szczególnie kobiety narażone są na przemoc w formie ukrytej, która nie jest zgłaszana na policję”. Według szacunków Rady Europy około 20-25%
Europejek przynajmniej raz w dorosłym życiu doświadcza aktu przemocy fizycznej, a 12-15% znajduje się w związku, w którym dochodzi do przemocy
domowej, natomiast ponad 10% pada ofiarą przemocy seksualnej. W Polsce oficjalnie odnotowuje się jedynie około 8% przestępstw na tle
seksualnym. Pozostałe 90% to „ciemna liczba”. Z badań przeprowadzonych przez prof. Beatę Gruszczyńską (2004) wynika, że przemocy (fizycznej i seksualnej)
rocznie doświadcza w Polsce 800 tys. kobiet, zaś 150 ginie w wyniku tzw. nieporozumień domowych. Policyjny raport statystyczny za 2012 rok zawiera informacje, że przy zdecydowanym spadku liczby ujawnionych przestępstw w najpoważniejszych kategoriach przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu oraz przestępstw przeciwko mieniu jest tylko jedna kategoria, w której odnotowano wzrost: przestępstwo zgwałcenia (1.786 postępowań o zgwałcenie w 2012 roku). Według policyjnych statystyk opartych o procedurę Niebieskiej Karty od 2006 r. rośnie odsetek dorosłych kobiet, ofiar przemocy w rodzinie. W 2011 roku było to 70.730 kobiet, co stanowiło ponad 62% osób pokrzywdzonych przemocą w rodzinie.

Co to jest przemoc w rodzinie?

Fakt odnotowania w Polsce wzrostu zjawiska przemocy domowej rozumiem w aspekcie zmian dokonanych w ostatnim czasie w procedurach Niebieskiej Karty. Teraz jest ona bardziej skuteczna i łatwiej jest udokumentować zaistniałą przemoc. Według ogólnie przyjętej definicji przemoc w rodzinie to: zamierzone, wykorzystujące przewagę sił działanie przeciw członkowi rodziny, naruszające prawa i dobra osobiste, powodujące cierpienie i szkody. W relacji jedna ze stron ma przewagę nad drugą. Ofiara jest zazwyczaj słabsza, a sprawca silniejszy. Zgodnie z art. 207§ 1 kodeksu karnego, przemoc w rodzinie jest przestępstwem.

W praktyce oznacza to, że o przemocy możemy mówić wtedy gdy pojawia się nierówność w relacji, wykorzystanie przewagi sił w celu podporządkowania partnera, niezależnie od jego dobra i samopoczucia. Siłę partner może okazywać używając przemocy fizycznej. Może to być bicie (pozostawiające ślady lub nie), szturchanie, szczypanie, przypalanie np. papierosem, plucie. Bicie przez większość osób jest jednoznacznie kojarzone z przemocą, jednak plucie i popychanie, mocne bolesne ściskanie oraz szarpanie jest często umniejszane przez kobiety, mimo że skutki takich zachowań są podobne. Budzą w osobie, która ich doświadcza strach i w negatywny sposób wpływają na jej obraz siebie. Ponadto osoba doświadczająca wymienionych zachowań przemocowych, w obawie przed ich powtórzeniem, stara się podporządkować partnerowi.

Inne  rodzaje przemocy

są jeszcze trudniejsze do nazwania. W przemocy psychicznej trudność  ta wiąże się między innymi z ciężko dostrzegalną granicą kiedy przyjaciel zamienia się w oprawcę. Szczególnie wtedy, gdy przemoc jest stosowana pod przykrywką troski, opieki, i  występuje jako powolny proces zmiany relacji.  Może przejawiać się ona na wiele sposobów np.: zakłócania odpoczynku nocnego, puszczania głośno muzyki, budzenia pod różnym pozorem w nocy.  Innymi przykładami przemocy psychicznej są: ograniczanie przestrzeni do użytku przez daną osobę we wspólnych pomieszczeniach, kontrolowanie wyjść poprzez wymaganie podawania dokładnych godzin wyjścia i przyjścia (np. zapisywanie ich w specjalnym zeszycie), zniechęcanie innych do odwiedzania wspólnego domu, czy zamykanie osoby w domu. Często spotykanym przykładem przemocy psychicznej jest krzyczenie, awanturowanie się, używanie wulgaryzmów i wyzwisk, ośmieszanie w obecności innych, wyrzucanie z domu. Rzadziej kojarzonym sposobem na psychiczne pognębienie partnera jest uporczywa i długotrwała krytyka w różnych aspektach jego ról życiowych. Krytykowanie kobiety jako matki, partnerki, kochanki, negatywne ocenianie jej osiągnięć zawodowych. Wszystko to sprawia, że traci ona stopniowo pewność siebie i staje się bardziej zależna od partnera. Może próbować podporządkować się partnerowi, aby uzyskać jego zadowolenie, jednak takie zachowanie skutkuje tylko nasileniem kontroli i poczuciem chaosu emocjonalnego. Innym bardzo częstym przejawem tego rodzaju przemocy jest nastawianie dziecka przeciwko drugiemu rodzicowi oraz nasilone zakładanie spraw sądowych w kontekście gróźb o odebranie dziecka lub pozbawienia praw rodzicielskich z powodu zaniedbania ze strony np. matki.

Przemoc ekonomiczna

Jest popularnym rodzajem przemocy w naszym kraju, według moich obserwacji niewiele się jednak o niej mówi. Sprzyjają jej różnice w zarobkach między kobietami i mężczyznami, patriarchalny model rodziny, naturalna zależność kobiety od swojego partnera w okresie porodu i wychowywania dzieci. Ten rodzaj przemocy przejawia się między innymi  w działaniach takich, jak: całkowite kontrolowanie finansów domowych, poprzez np. wyznaczanie bardzo małych sum na utrzymanie lub rozporządzanie pensją partnerki, bez ujawniania własnych dochodów. Innym objawem przemocy ekonomicznej jest zmuszanie partnera do drobiazgowych rozliczeń i przekazywania paragonów, brak łożenia na dom czy potrzeby związane z dziećmi lub łożenie w bardzo ograniczony niewystarczający sposób.

Przemoc seksualna

to wciąż tabu w naszym kraju. Jeśli się o niej mówi, to  najczęściej w kontekście gwałtu. Często przybiera ona  formę przymusu nie wprost. Kobiety mówią o wyrażaniu zgody na współżycie w obawie przed dotkliwymi konsekwencjami, np.: pobiciem, awanturą z wyzwiskami, wyrzuceniem z domu, podejmowaniem współżycia bez zgody partnerki w czasie snu. Przemocy jest często trudna do rozpoznania przez osoby jej doświadczające. Wynika to z mechanizmów obronnych, które z jednej strony pomagają przetrwać trudną sytuację, a z drugiej wywołują umniejszanie dostrzeganych faktów. Wynikiem tych mechanizmów jest tłumaczenie osoby, która taką przemoc stosuje chorobą, stresem, zdenerwowaniem. Dlatego jeśli w związku niepokoją pewne zachowania partnera, pojawia się chaos uczuciowy i emocjonalny, warto uważnie słuchać osób z bliskiego otoczenia, które mogą mieć jaśniejszy ogląd sytuacji, a także skorzystać z pomocy psychologicznej mogącej pomóc w jasnym rozpoznaniu, nazwaniu i wyjściu z sytuacji przemocy.

 

Aby zgłosić się na terapię, zapisać się na konsultację, albo uzyskać więcej informacji, skontaktuj się ze mną: KONTAKT

Jak pomagać dziecku w przeżywaniu i rozumieniu emocji

Jak pomagać dziecku w przeżywaniu i rozumieniu emocji

Psycholog dziecięcy kraków

Emocje to bardzo ważna część naszej psychiki, bez wyrażania i rozumienia emocji trudno tworzyć trwałe i szczęśliwe relacje. Dbałość o emocje jest ważna szczególnie w dzieciństwie gdyż gwarantuje to prawidłowy rozwój psychiczny naszych pociech.

Jak rodzić może pomagać w prawidłowym rozwoju emocjonalnym swojego dziecka:

  • Poprzez rozumiejącą i pozytywną obecność. Oznacza to tworzenie jak największej ilości sytuacji w której dziecko może doświadczać obecności rodzica i dzielić z nim różne przeżycia. Taka aktywnością może być wspólna zabawa, rysowanie wycieczki, gotowanie.
  • Rozmawianie i nazywanie emocji. Emocje dziecięce są gwałtowne i spontaniczne. Dziecko jednak szczególnie małe nie umie ich jednak nazywać dlatego potrzebuje rodzica. Kiedy płacze bo np. rodzic odmówi mu kupna kolejnej zabawki można powiedzieć ”Płaczesz bo jest ci smutno, złościsz się bo bardzo chciałeś tego misia”. Często samo nazwanie przynosi ulgę i pozwala się uspokoić.
  • Starajmy się odgadywać i łączyć różne sygnały z ciała z uczuciami. Jeśli dziecko często boli brzuch, np. w szkolę można porozmawiać o tym , że ciało przekazuje emocje i brzuch może bolec np. kiedy się czegoś boimy
  • Daj prawo dziecku do różnych emocji i do przeżywania ich.
    To oznacza akceptację tego, że dzieci mogą przeżywać różne emocje tak jak dorośli, mogą je także od rodziców „przejmować”. Jeśli nie akceptujesz swoich emocji np. złości, trudno będzie ci zaakceptować emocje twojego dziecka. Bardzo często rodzice unieważniają emocje dziecka, np. mówiąc „nic się takiego nie stało, przestań płakać”. Uznanie uczuć jest ważne w budowaniu własnej wartości każdego człowieka.
  • Daj sobie prawo do błędów
    Każdy z nas ulega emocjom i czasem dzieje się coś, czego wolelibyśmy uniknąć. Zaakceptujmy fakt, że jesteśmy ludźmi – niedoskonałymi, zwykłymi, czasem krzyczącymi, płaczącymi. Po takiej sytuacji jeśli jest potrzeba, można o tym porozmawiać. Dla dziecka wartością jest też to, jeśli może widzieć że jego rodzić nie jest doskonały i też popełnia błędy.

Aby zgłosić się na terapię, zapisać się na konsultację, albo uzyskać więcej informacji, skontaktuj się ze mną: KONTAKT